Als u eigen risico gaat dragen heeft u dat een belangrijk voordeel: u betaalt alleen het basisdeel van de WIA-premie, en niet het gedifferentieerde deel. Bovendien is het nadeel dat daar tegenover staat – u draait wél op voor een eventuele WGA-uitkering - vaak niet zo groot als het lijkt. Zeker niet als bij een bedrijf het jaarsalaris van het merendeel van de werknemers minder is dan € 25.935 bruto.

Lagere salarissen

Dat zit zo. De WGA gaat ervan uit dat een werknemer in ieder geval het minimumloon kan verdienen - voor 2007 € 16.858 bruto. Dat betekent dat iemand met een jaarloon van bijvoorbeeld € 20.000 nooit een WGA-uitkering kan krijgen. Omdat hij de mogelijkheid heeft om die € 16.858 te verdienen, komt hij immers nooit aan de 'benodigde' 35 procent loonverlies. Pas bij een jaarloon van meer dan € 25.935 wordt een WGA-uitkering mogelijk.

Hogere salarissen

Toch is ook bij hogere salarissen de kans op een WGA-uitkering niet groot. Want het UWV selecteert gangbare functies die qua salaris zo dicht mogelijk aanliggen tegen het oorspronkelijke loon. Een manager met burn-out zou bijvoorbeeld een stapje terug kunnen doen, met een iets lager salaris. Dat betekent: geen 35 procent inkomensverlies, en dus ook geen WGA-uitkering.

Nadelen eigenrisicodragen

Toch kleven er ook nadelen aan eigenrisicodragen. Allereerst moet u goed beseffen dat eigenrisicodragen u niet verlost van de basispremie WGA. Die is voor alle werkgevers hetzelfde. Ook als ze kiezen voor private verzekering van het arbeidsongeschiktheidsrisico.

10 jaar verantwoordelijk

Een ander nadeel. Bij eigenrisicodragen bent u tien jaar verantwoordelijk voor de reïntegratie van zijn andersgeschikte werknemer, zelfs als die niet meer in dienst is. Als zo'n werknemer bijvoorbeeld na vijf jaar een baan vindt, waarmee hij meer dan 65 procent van zijn oorspronkelijke loon kan verdienen en hij valt vervolgens uit, dan is de oude werkgever toch verantwoordelijk voor de reïntegratie.

Voor het volledige artikel moet u inloggen of registreren.