Home » Artikel
Jos (20): oranje, nog één keer (2 reacties)
dinsdag, 01 jul 2008 10:53 | Door: Jos RoskamWat er met willen, denken en doen bij Oranje mis ging.
Laat ik vooraf elk mogelijk misverstand uit de weg ruimen: ik heb geen verstand van voetbal. Het is het Nederlands elftal niet gelukt om ver tot in het toernooi om de Europese titel door te dringen. Sterker nog: geen enkel team uit 'de poule des doods' heeft de halve finale gehaald.
Lees ook
- Jos (19): de oudere medewerker
- Jos (18): conflicthandleiding: succes verzekerd
- Jos (17): is het wel HET probleem?
- Jos (16): meewerkend personeel
- Jos (15): Het brengen van de 'slechte' boodschap
Ik beweer dat je alles kunt realiseren wat je werkelijk wilt, mits je maar op een bepaalde en juiste manier denkt en handelt. Waar is de congruentie tussen willen, denken en handelen, die er blijkbaar tijdens de eerste twee wedstrijden wel aanwezig was, verloren gegaan?
Ik heb niemand van de betrokkenen gesproken, dus ik moet het doen met mijn observatie. Eens kijken wat of u van mijn opvatting vindt.
Italië, Frankrijk, Roemenië en Nederland, samen in één poule; door héél voetballend Europa 'de poule des doods' genoemd. Hiermee de gedachte onderstrepend dat in deze poule toch wel zo goed als zeker de Europese kampioen 2008 zal zitten en dat dat hoogstwaarschijnlijk wel niet Roemenië zal zijn.
En dan wint Nederland met 3-0 van Italië: wij kunnen, in tegenstelling tot wat iedereen de maanden daaraan voorafgaand had gedacht, wel degelijk Europees kampioen worden. Dit wordt bevestigd door de tweede wedstrijd: Frankrijk wordt met 4-1 verslagen. De coach wordt de hemel in geprezen: de individuele kwaliteiten worden Europees volop uitgemeten.
"Als je in de poule des doods de twee gedoodverfde finalisten uitschakelt, tja den ben je eigenlijk al kampioen". Dit beginnen de spelers te denken, dit denkt de Europese pers en dit willen alle Oranje-supporters oh zo graag denken.
En ja: we weten dat je eerst de finale moet winnen om winnaar te zijn, maar dit neemt niet weg hoe men denkt! Kijk maar goed naar de houding, het gedrag, van de individuen.
En waaruit dat nog meer expliciet blijkt? Uit de aanpassing van de opstelling in de wedstrijd tegen Roemenië! Natuurlijk, rationeel lijkt het te kloppen: verlies tegen Roemenië gooit Frankrijk en Italië uit het toernooi en wij (!?!) kunnen het ons veroorloven om ook de andere spelers speelminuten te gunnen.
En dit is de eerste grote denkfout: als je kiest voor competitie, speel het spel dan wel goed! Een dergelijke competitie is geen sociale werkplaats. En het argument dat je de sterspelers moet sparen is ook maar een gedachte en wel een verkeerde gedachte! Hierdoor gaan de spelers het zelf nog geloven ook. Want stel dat de laatste wedstrijd wel spannend zou zijn geweest, hadden die reservespelers dan ook speelminuten gekregen? Alleen als je tot het einde vecht dan win je, anders niet! Iedere gedachte die anders is leidt tot verlies.
En dan Boulahrouz.
Tragisch wat die speler privé moet ervaren. Maar realiseer je dat dat zijn probleem is. Wie denken wij wel wie wij zijn, dat wij menen daar een groot nationaal drama van te mogen maken? Wij weten helemaal niet wat dat echtpaar ervaart. Respecteer hun privacy! Alle spelers haasten zich om van hun medeleven te getuigen en de pers maakt daar dankbaar gebruik van.
Spelers dienen daar helemaal niet mee bezig te zijn: willen, denken, doen. Ze zeggen kampioen te willen worden, maar willen zich vooral uiten hoe sociaal zij toch wel niet zijn. Dit is iets anders dan kampioen willen worden.
Twee dingen tegelijkertijd willen en die niet in elkaars verlengden staan kan niet! Natuurlijk zegt Boulahrouz dat hij kan spelen, maar dat je het al aan hem vraagt geeft al aan dat je denkt dat je er niet van overtuigd bent. En dat is al voldoende reden om hem niet op te stellen.
Boulahrouz wil op dat moment helemaal geen kampioen worden: hij wil laten zien dat hij sterk in zijn schoenen staat en toch onder deze (en voor hem zeer zware) omstandigheden wel kan voetballen. Dit is héél wat anders dan kampioen willen worden!
Het spelen met een zwarte armband is ook gebaseerd op een volslagen verkeerde gedachte: middels een zwarte armband de ellende van een jong echtpaar alleen maar benadrukken in plaats van een kampioenschap te willen winnen. Je doet of mee en dan voor de volle 100% of stapt uit de competitie.
Andere spelers speelminuten geven, anderen tonen dat ook jij meeleeft met het verdriet van een ander, met een zwarte armband laten zien dat het je niet koud laat, bewijzen dat je ondanks een privédrama toch tot spelen in staat bent: het zijn allemaal handelingen voortkomend uit verkeerde gedachten. Gedachten gebaseerd op iets anders willen dan waar het om lijkt te gaan: Europees kampioen worden!
Het principe is eenvoudig, het consequent toepassen is moeilijk, maar alleen als willen, denken en doen congruent aan elkaar zijn, volkomen in elkaars verlengden liggen, kun je realiseren wat je werkelijk wilt. Het ligt nooit aan het wat (want voetballen kunnen ze allemaal) maar wel aan het hoe je succesvol wordt.
Ik wens u de wijsheid en de kracht toe om willen, denken en doen met elkaar in overeenstemming te brengen en te houden.
Een hartelijke groet,
Jos Roskam
Dit is de twintigste aflevering van een reeks artikelen bedoeld voor de mensondernemer en dan met name voor die ondernemer die vindt dat het allemaal wat beter, wat makkelijker, wat succesvoller, wat gelukkiger moet kunnen.
Wilt ook u wekelijks op de hoogte blijven? Stuur een berichtje met uw bedrijfsnaam, uw naam en uw e-mail adres naar ondernemer@josroskam.eu en ik plaats ook u op de lijst voor gratis toezending.
Willem, hartelijk bedankt voor jouw reactie. Ik vind dat er veel meer discussie op deze pagina's mag zijn, dus ook daarom ben ik blij met jouw reactie. Jij geeft aan dat er altijd axterne invloeden een rol kunnen spelen. En toch denk ik daar iets genuanceerder over: het gaat nooit over WAT er gebeurt. Het gaat altijd over HOE je er mee omgaat. En dat kan weer helemaal congruent met het willen, denken en doen zijn. Dus de teamgeest versterken in de zin: nog een schepje er boven op voor onze 'maat' of juist: laten we toch vooral samen tonen dat wij meeleven. Daar zit volgens mij een wezenlijk verschil. Het gaat jou goed! Groet Jos
Jos,
Interessant betoog over een veelbesproken onderwerp. Toch denk ik dat dit allemaal een beetje achteraf praten is, zowel het wijzigen van de opstelling tegen Roemenië als de manier waarop er omgegaan is met de kwestie Boulahrouz.
Het rust geven van de spelers had bij winst gezorgd voor een tópfitte selectie en de kwestie Bouhlarouz heeft de banden binnen de selectie nóg sterker gemaakt.
Als willen, denken én doen in het teken zijn van één doel, kunnen er altijd dingen gebeuren die het bereiken van dit doel in de weg staan. Dit zijn meestal (helaas) onbeïnvloedbare omstandigheden.
deOndernemer Businessclub telt op dit moment
9179 leden
Landelijke Advertorials
Advertorials uit de regio
- Met openstaande rekeningen is niemand gebaat
- Witlox VCS: Value Creating Solutions
- De accountant voor ondernemers in Nijmegen en...
- Actie voor nieuwe leden op Golfbaan Het Rijk...
- Tijd om serieus te sparren…
- Krimpen of toch groeien bij de Rabobank?
- MKB’er als toeleverancier voor Health Valley?
- Working Spirit: Dé specialist voor...
- ‘We zijn de managers van de logistieke...
- Graanhandel de Feijter is een begrip
