Samen koken in kantine draagt bij aan teamverband

Met het ‘Made by Me'-concept wil cateraar Albron de medewerkers van organisaties zelf hun eten laten bereiden waardoor ze bewuster met voedsel omgaan. Maar wat vinden marktpartijen? En is het concept wel zo praktisch in drukke bedrijfskantines? Draagt het bij aan de beleving op de werkvloer?

Albron haast zich te zeggen dat het om een pilot gaat, maar het idee mag innovatief worden genoemd. In plaats van gedachteloos langs de vitrines met klaargemaakt eten te gaan, wordt werknemers in de bedrijfskantine de mogelijkheid geboden zelf het een en ander klaar te maken. Denk daarbij niet aan complete maaltijden, maar aan tosti's, provencettes, panini's, pannenkoeken, crêpes, vers geperste sappen en smoothies. Peter Visscher, directeur van Albron: ‘Lunchen is een belevenis. Mensen ervaren eten anders als ze het zelf bereid hebben. Daar past dit idee in.'

Snackvervangend

De pilot is momenteel gaande bij het bedrijfsrestaurant van medicijnfabrikant Pfizer. Aan de hand van de ervaringen daar, wil Albron beslissen of ze het concept naar meer klanten uitrollen. Omdat de proef nog maar net is begonnen, kan Visscher nog geen resultaten overleggen. Toch denkt hij wel dat ‘Made by Me' snackvervangend werkt. ‘Werknemers zijn bewuster met eten bezig, waardoor ze niet zo snel een tussendoortje nemen. Daarnaast kan het zelf bereiden de creativiteit en de onderlinge contacten in een bedrijf bevorderen.'

Medewerkers gaan in het bedrijfsrestaurant zelf aan de slag: aan de hand van een receptenkaartje kunnen ze zelf ingrediënten uitzoeken en betalen om vervolgens het geheel te bereiden op een aparte tafel met apparatuur.

Interessante ontwikkeling

John Dommerholt, directeur van Hospitality Consultants, een adviesbureau in facility management, noemt de introductie van het concept ‘een interessante ontwikkeling.'

Bart van der Sman, facility manager bij SNS Reaal locatie Utrecht, is het met hem eens. ‘Ik vind het goed dat een cateraar over dit soort zaken nadenkt en het past in de tijdsgeest'.

Dommerholt: ‘Goed dat er ook in catering, een op zich wat conservatief vakgebied, een bepaalde innovatie plaatsvindt. Dit past ook in de trend dat mensen op meer plaatsen entertainment willen.'

Rijvorming

Toch zijn er volgens beide mannen nog wel kanttekeningen te plaatsen. Van der Sman bekijkt het van de praktische kant. ‘In Utrecht hebben we een bedrijfsrestaurant waar tussen twaalf en half twee gemiddeld vijfhonderd mensen per dag eten. De invoering van dit concept brengt mogelijk het risico met zich mee dat er rijvorming ontstaat.' Visscher van Albron is het ermee eens dat dit concept niet voor ieder concern is bedoeld. ‘Ik denk met name aan bedrijfskantines waar tot driehonderd medewerkers eten. Ik verwacht overigens niet dat iedereen die gast is in het bedrijfsrestaurant hiermee bezig gaat. Maar het zou best eens tien procent kunnen zijn.'

Voor de investering hoeven bedrijven het volgens de Albron-directeur niet te laten. Die is volgens hem minimaal. ‘Een persapparaat, een tafel en een tosti-ijzer. Dat is alles.'

Dommerholt is benieuwd naar de reacties van medewerkers. ‘Ik verwacht dat ze het enthousiast begroeten, maar dat na enkele maanden de nieuwigheid eraf is. Ik vraag me dan ook af of het concept niet te snel is uitgewerkt.' Visscher: ‘Dat is ook precies wat we met deze pilot willen uitvinden. Is het iets dat werkt?'

Vieze kleding?

Dommerholt ziet ook een risico voor de medewerker en de werkgever. ‘De kleding kan verontreinigd raken. Daarnaast is de werknemer mogelijk lang weg en het kan ietwat een rotzooi worden. Daar tegenover staat dat het concept zeker kan bijdragen aan het wijgevoel: het kan een doorbraak betekenen in een saaie lunchomgeving, omdat mensen met elkaar bezig zijn om eten te maken.'

In een kantine voor pakweg honderd tot tweehonderd medewerkers is dit concept volgens Dommerholt het beste op zijn plaats. ‘In een kleinschaliger omgeving kun je dit het beste introduceren.' Het levert volgens de adviseur een ‘beperkte bijdrage' aan het verlagen van de kosten voor catering. Volgens Visscher moeten bedrijven het dan ook alleen om die reden niet doen. ‘Het gaat vooral om de beleving van de lunch.'

Groepsgevoel

Volgens Van der Sman past het concept in het creëren van het teamgevoel wat facility management beoogt. ‘Je ondersteunt elkaar in het maken van een lunch. Dat is niet alleen leuk, maar draagt ook bij aan de binding en de creativiteit. Ik kan me ook voorstellen dat een bepaald soort medewerkers, zeker in creatieve beroepen, hiervoor te porren is.'

Ook volgens hem zijn besparingen niet significant. ‘Het kost een zekere investering in een bereidingstafel en apparatuur.' De facilitymanager vraagt zich af of er net als bij de kok in het bedrijfsrestaurant op kritische momenten in het kookproces metingen verricht moeten worden. Visscher geeft aan dat dat niet hoeft en dat Albron de kwaliteitscheck op de ingrediënten uitvoert.

Van der Sman is zeker geïnteresseerd in het concept en is dan ook van plan er meer van te weten te komen. ‘Hoe gaat de exploitatie eruit zien? Daar ben ik benieuwd naar. En: hoe pas je dit concept in een bestaand bedrijfsrestaurant in? Het concept past sowieso in een tijdsbeeld waar men allereerst eigen verantwoordelijkheid wil nemen. Daarnaast speelt het in op een hang naar gezondheid. Dit zou prima passen in ons vitaliteitsprogramma waarin we medewerkers naar een betere gezondheid willen helpen. Verder is het ook nog eens vernieuwend. Ik vind het al met al een leuke ontwikkeling in het vak.'

Er even uit

Dat is precies ook de reacties die bij Albron binnenkwamen, ondanks de haken en ogen die er aan het concept zitten. Visscher: ‘Misschien dat we hiermee sommige medewerkers, degenen die boven het toetsenbord hun lunch nuttigen, toch achter hun werkplek vandaan krijgen. Het kan niet gezond zijn, ook niet voor hun spanningsboog op een dag, dat ze daar blijven zitten. Ze moeten er even uit. Met dit concept kunnen ze een creatieve activiteit oppakken.'

Voeg toe aan: